कोळी आणि कला

कोळी आणि कला

कोळिष्टकं पाहिलीत का ओ कधी? जवळून?

किती कलात्मक दिसतात नाही?

रेषेत रेष, षट्कोनात षट्कोन

रेशमी दोर एकात एक इतके सुबक विणलेले की एखाद्या मोरपिशी पैठणीलाही लाजवतील

निरागस दवबिंदू जेव्हा त्या जाळीत अडकतात जणू निसर्गाचा राणी हारचं तयार होतो

जरा मान तिरकी करून पहा एखाद्या नक्षत्राचा भास होतो

स्थापत्य त्याचं इतकं मोहक की एकटक पाहिलत तर मोहनिद्रा निश्चितच!

किती कलात्मक दिसतात नाही कोळिष्टकं?

एका छोट्याश्या कोपऱ्यापासून सुरुवात होऊन वाढत जातं ते

एकात एक अनेक रेशमी दोर, रेषेत रेष, षट्कोनात षट्कोन

 आणि मग फसतं एखादं केविलवाणं पाखरू

तडफडतं त्या जाळीत, त्या सुंदर कलात्मक जाळीत

कारण हे सौंदर्य नसून केवळ सौंदर्याचा भास असतो, एक मोहजाल

पहारा देत असतो तो कोळी, कला आणि सौंदेर्येचे सोंग घेऊन बसला असतो तो भक्षक वाट पाहत.

तडफडणाऱ्या पाखराची मज्जा घेत क्रूरतेने कूच करतो त्याच्याकडे आणि मिटक्या मारत खाऊन टाकतो त्याला.

किती कलात्मक दिसतात नाही कोळिष्टकं?!?

रेषेत रेष, षट्कोनात षट्कोन

एखाद्या, जुन्याश्या वाड्यात वाटतील हो ती कोळिष्टकं कलात्मक,

त्या मागची हिंसक प्रवृत्ती विसरून, निसर्गाची किमया वगैरे बोलू आपण त्यांना बरचं काही

पण आपल्या २bhk च्या चकचकीत पांढऱ्या भिंतींच्या कोपऱ्यात वाटतात का तुम्हाला ती कोळिष्टकं कलात्मक?

एका झाडूच्या फटक्यात पुसली जाते सर्व कला, व्हॅक्युम क्लिनर तर गिळूनच टाकतो षट्कोनातले षट्कोन

विजयाचं समाधान, न्याय केला ना आपण? वाचवलं त्या केविलवाण्या पाखराला

पण मनातल्या कोळिष्टकांचे काय बरे करावे?

स्वतःला कसे बरे वाचवावे?

नाकातून कानातून जाईल का हो व्हॅक्युम क्लिनरची तोटी?

काय ते MRI, CT SCAN; त्यांने नाही का कळणार ह्या कलात्मक कोळिष्टकांचे एक्झॅक्ट लोकेशन?

अंधार आहे ओ खूप जणू एखादा धुळकट जुना वाडा

मेंदूभर कोळी फिरत आहेत

बांधत आहेत कोळिष्टकं सर्वत्र

एका छोट्याश्या कोपऱ्यापासून सुरुवात होऊन वाढत गेली त्यांची कलात्मकता

विचारांचे रेशमी दोर, रेषेत रेष षट्कोनात षट्कोन

फसलंय एक केविलवाणं पाखरू तडफडतय त्या कलात्मक जाळीत

मोहजाल- असं कर मग पैसा मिळेल, असं कर मग नाव मिळेल, असं कर मग दर्जा मिळेल, असं कर मग मागे टाकशील सर्वांना, असं कर मग प्रेम मिळेल, असं कर मग समाधान मिळेल,

असं कर, असं कर, असं कर....

कोळीचं कोळी, दोर रेशमी दोर, मायाजाल, तडफड, पाखरू, येतोय तो, त्याच्या आठ डोळ्याने पाहतोय माझ्याकडे, लाळ टपकवत, नाही झाली तडफड सहन, फिनाईल ची बाटली लावली तोंडाला, प्यायले घटाघटा जणू विष नसून सोमरसचं आहे, फार आठवत नाही त्या नंतरचं,

तोंडातून घुसवलेली तोटी, जळणारा घसा, गुदमरलेला श्वास, वेगळीच तडफड – जगण्याची!

 मरणाच्या दारात उभं असे पर्यंत समजलचं नाही की जगावंसं पण वाटतं आपल्याला कुठेतरी

फिनाईल बहुदा भेसळयुक्त निघालं,

पाखरू आपलं जिवंतच राहिलं, पण तीच कोळिष्टकं, तेच मोहजाल, तोच अंधार , तीच तडफड, सर्व तसंच, बरोबरीने होता तो फक्त एक शोध एका झाडूचा जी मिटवेल त्या कोळिष्टकांना

काही वर्ष गेली, एकदा अंधारात चाचपडताना कविता सापडली ... जोश्यांची नाही हो;

 आपली सर्वांची कविता

दिमाग कि बत्ती जली झाडूच कि हो ही फिरवली आडवी उभी जेवढे कोळी तेवढ्या कविता

कलात्मकता versus कलात्मकता

पाखरू जरा मोकळं झालं श्वास पुन्हा घेऊ लागलं

पण कोळीच ते येत राहिले पुन्हा

रेषेत रेष षट्कोनात षट्कोन

पाखरू आपलं हातपाय मारतय

अंधारात वहीतल्या कवितेने हाक मारली

म्हणाली, “माझं झाडूतुन व्हॅक्युम क्लिनर मध्ये अपग्रेडेशन करायचं असेल तर जरा बाहेर काढ

ना मला….मी तुझ्या कंठातून तुझ्या श्वासाबरोबर जेव्हा बाहेर पडेन,

मोकळी होऊन चार लोकात जेव्हा मी वावरेन, तुझ्याही केविलवाण्या पंखांना येईल थोडे बळ!

सुटशील त्या षट्कोनातून, थांबेल तुझी तडफड, आणि एकत्र मिळून खात्मा करू आपण त्या कोळ्यांचा”

कलात्मकता versus अपग्रेडेड कलात्मकता

सुटतंय पाखरू हळूहळू जाळ्यातून ......

शोधा तुम्ही पण तुमची झाडू करा तिला सुद्धा व्हॅक्युम क्लिनर मध्ये अपग्रेड     ...

An Ode to My Spectacular Baby

You my dear are like a part of me, it is only because of you that

I get the strength to see this marvelous world in all its beauty.

It is only because of you that I can appreciate the dewdrops on the leaves,

The small rainbows each one of them holds as the first rays of the sun fall on them,

It is only because of you that I can appreciate the shades of the sky, the shapes of the clouds, the verdant fields, the vibrant flowers.

It is only because of you that I can read people, know what really lies behind the words that escape from their mouths. I can read the eye twitching, the nostrils flaring, the slight up tilt of their lips, the fingers drumming, the legs bobbing…

You help me know the real from the fake, sieve out the people who truly reflect rainbows like the dewdrops on the leaves.

  You my dear are like a part of me, it is only because of you that

I get the strength to see this marvelous world in all its beauty.

I bathe you five times a day in clear, cold water just the way you like it.

I use only the softest of cloth to dry you in slow, soft motion.

A single scratch, my dear on your perfect body is like a scratch on my heart.

When anyone touches you with their unclean, greasy fingers

 my vision gets blurred with emotions.

I keep you safe, perennially close to me at all times.

At bedtime, I see to it that you are tucked in, in your special room

 under your soft, warm blanket.

  You my dear are like a part of me, it is only because of you that

I get the strength to see this marvelous world in all its beauty.

I started caring for your eldest brother, when I myself felt like a child. He taught me to be a mother, a grown up, a dependable person. I have had five of you wonderful siblings and I have loved each one of you immensely. Each one of you has been to me like a precious piece of jewelry, I guard you ferociously like a lioness guards her cubs.

You guard me too you know, by shielding from the world the emotions which keep flashing in my eyes. I can hide my true self behind you, I can hide the dark circles of my life behind your love.

They ask me how can I love someone who leaves marks on me, who needs so much care and guarding. I just smile and tell them that,

  You my dear are like a part of me, it is only because of you that

I get the strength to see this marvelous world in all its beauty.

As I sip on a hot cup of chai today, on this rainy morning, with each blow in the cup before every sip, you put up a private rain show just for my eyes. You show me fog and then rain drops even though it hurts you.

You help me focus when life is a blur,

You put clarity in my bleary life,

You make my world vibrant

You truly make my life spectacular.

  You my dear spectacles are like a part of me, it is only because of you that

I get the strength to see this marvelous world in all its beauty.

Sneha Karle 1^st September 2017

The girl with the irises of gold

Once upon a time, many eons back there was a Kingdom named “Despair”.
Surrounded it was with four mighty walls and unknown to the people four devils ruled over the walls; Fear, Doubt, Stagnancy, and Gloom they were called.
No rivers flowed in Despair, only ponds stagnated.
Weighed down with tasks in hand, bowed heads and drooped shoulders for the denizens of Despair life was not a boon.
Up above the world so high to the magical skies their hollowed eyes would never look.

The royal castle was made up of stone: rigid and firm
Windows barred, doors shut
The Sun tried warming its heart, the rains tried soothing its soul,
 but for the Castle of Despair its way of life was also set in stone.

Mirroring his castle was the King of Despair,
Called “King Past”; a strapping young man but old at heart.
Imprisoned he was by his silken robes of responsibilities,
worn down by the bejeweled crown of traditions.
The four devils had sunk their claws so deep in his heart that the carefree naughtiness of his childhood seemed like a distant dream’s part.

The old priest of Despair- “Wisdom” was his name, suggested a marriage would cure it all.
“Princess Present” of the neighboring kingdom was sought,
Skin the color of chocolate, curls like undulating ocean waves, specks of gold in her hazel eyes shone.
Carefree and happy she dazzled on her wedding day!
But as the shadow of King Past fell on Queen Present, the four devils struck!
Present was lost in should- dos and should-be, duties and etiquettes,
principles and prestige.
Hounded by fear, doubt, stagnancy and gloom the specks of gold in her eyes became inconspicuous soon.


Dictated by the Past and caught up in the Present, the Kingdom of Despair worked like a clock; all wheels churning never making a stop, dreams were not known, and desires were never grown.
But old Priest Wisdom had a solution again, a baby he said would cure it all!
But how was new life to form between the shackles of the past and the burdens of the present?



When all seemed dark Mother Earth took matters in her own hands; a patch of wet soil, a little slip up for the Queen and forced she was to look up above the world so high to the magical skies.
The gold in her hazel eyes flickered alive and a spring morning bought
Mother Earth’s miracle to life!
Present gave birth to an angelic baby girl, magic eyed with irises of gold!
Chubby cheeks, dimple chin, chocolate skin and curls galore.
Her first cry reverberated across the Kingdom of Despair like a tinkling of a thousand bells.
As she fluttered her eyes a golden light bathed the kingdom.
The four devils shivered as they could see their end quite near.


As she touched Queen Present with her tiny fingers, dullness of the present acquired a golden hue.
With her feet on the ground but gaze towards the sky,
Present stepped out of the shadows of the Past
She held the child close to her bosom till their hearts began beating as one, the sweet music pulsating in the old stone castle spreading waves of dreams, desires and aspirations.

As King Past cradled the baby in his arms, butterflies tugged at the King’s heart, the bejeweled crown, the silken robes, the traditions, the norms; he felt unbound from it all.
Gold lit the past and lightened from the burden the King laughed at last!

As the girl grew up, there was one confusion abound,
 the King and the Queen and the Denizens of Despair wondered and pondered;
“What do we call our magic eyed Princess?”
The girl with the irises of gold just smiled her radiant smile.
Her magic kept spreading across the Kingdom;
broken hearts fluttered to life, ailing bodies sought out cures, hollowed eyes learnt to dream,
fearful souls were with courage filled!
Up above the world so high to the skies one and all would look-
the magical shapes that clouds took, the birds that flew, the twilight pink, the twinkling stars, the pearly moon...


The four devils though weakened, refused to give in.
They called her a sorceress, a distorted reality shows she, they said
“Dreams only disappoint, what is their point?
Without our walls, your world will collapse!
We are your anchors, we show you the truth of life.
Leave us and you will falter!” they roared in unison.


As the thunderous roar across, the Kingdom echoed,
 the denizens of Despair thronged towards the castle.
Torn they were between the walled way of life and their faith in the Princess
Sensing their confusion, the girl with the irises of gold just smiled her radiant smile
She knew the time had come for her to address her people
and so, an announcement she made,

 “Oh, Kingdom of Despair ruled by the Past and the Present,
the devils are scared and hence they roar.
What is the reality they so talk about? Who even knows the truth of life?
I don’t promise you all the sun & the moon, the roses & the rainbows and all things good.
But the devils not on those walls reside, in your hearts they make their homes
I can only weaken them but you must vanquish them on your own.
 Shake yourself up take some of my golden dust let your irises shine and let that shine reach your souls there is no more need to mope because, here I am, Lady Hope!”

-Sneha Karle

कोळी आणि कला

कोळी आणि कला

कोळिष्टक पाहिलीत का ओ कधी? जवळून?

किती कलात्मक दिसतात नाही?!?

रेषेत रेष, षट्कोनात षट्कोन

एका छोट्याश्या कोपऱ्यापासून सुरुवात होऊन वाढत जातं ते

आणि मग फसतं एखादं केविलवाणं पाखरू

तडफडतं त्या जाळीत, त्या सुंदर कलात्मक जाळीत

जुन्याश्या वाड्यात वाटतील हो ती कोळिष्टक कलात्मक,

 निसर्गाची किमया वगैरे बोलू आपण त्यांना बरचं काही

पण आपल्या २bhk च्या चकचकीत पांढऱ्या भिंतींच्या कोपऱ्यात वाटतात का तुम्हाला ती कोळिष्टक कलात्मक?!?

एका झाडूच्या फटक्यात पुसली जाते सर्व कला, व्हॅक्युम क्लिनर तर गिळूनच टाकतो षट्कोनातले षट्कोन

पण मनातल्या कोळिष्टकांचे काय बरे करावे? नाकातून कानातून जाईल का ओ व्हॅक्युम क्लिनरची तोटी?

काय ते MRI, CT SCAN  त्यांने नाही का कळणार ह्या कलात्मक कोळिष्टकांचे एक्झॅक्ट लोकेशन?!?

अंधार आहे ओ खूप जणू एखादा धुळकट जुना वाडा

मेंदूभर कोळी फिरत आहेत

बांधत आहेत कोळिष्टक सर्वत्र

एका छोट्याश्या कोपऱ्या पासून सुरुवात होऊन वाढत गेली त्यांची कलात्मकता

रेषेत रेष षट्कोनात षट्कोन

फसलंय एक केविलवाणं पाखरू तडफडतय त्या कलात्मक जाळीत

  

अंधारात चाचपडताना एकदा कविता सापडली ... जोश्यांची नाही हो आपली सर्वांची कविता

दिमाग कि बत्ती जली झाडूच कि हो ही फिरवली आडवी उभी जेवढे कोळी तेवढ्या कविता

कलात्मकता versus कलात्मकता

पाखरू जरा मोकळं झालं श्वास पुन्हा घेऊ लागलं

पण कोळीच ते येत राहिले पुन्हा

रेषेत रेष षट्कोनात षट्कोन

पाखरू आपलं हातपाय मारतय

अंधारात वहीतल्या कवितेने हाक मारली

म्हणाली, “माझा झाडूतुन व्हॅक्युम क्लिनर मध्ये अपग्रेडेशन करायचं असेल तर जरा बाहेर काढ

ना मला….मी तुझ्या कंठातून तुझ्या श्वासाबरोबर जेव्हा बाहेर पडेन,

मोकळी होऊन चार लोकात जेव्हा मी वावरेन तुझ्याही केविलवाण्या पंखांना येईल थोडे बळ!

सुटशील त्या षटकोनातून आणि एकत्र मिळून खात्मा करू आपण त्या कोळ्यांचा”

कलात्मकता versus अपग्रेडेड कलात्मकता

सुटतंय पाखरू हळूहळू जाळ्यातून .....

शोधा तुम्ही पण तुमची झाडू करा तिला सुद्धा व्हॅक्युम क्लिनर मध्ये अपग्रेड     ...

 Sneha Karle 9th August, 2017

Four windows

Four Windows
One closed shut
One fully open
One half shut
One broken

Just like people